Opinione

Pse e nënshkrova letrën publike për VV

14:57 | 10 January 2018 | Autori: Infokusi

Duket qartë se VV ka shumë detyra shtëpie për të bërë sa i përket ankorimit të vijës politike përmes demokracisë së brendshme. Dua të theksoj se unë nuk e shoh këtë duel si ideologjik. E shoh si duel të ideologjizuar, me një inerci qëndrimesh që rrokullisen tatëpjetë pa ndonjë reektimparimor. Ndoshta tingëlloj cinik, por kështu i kam njohur burrat shqiptarë dhe «debatet parimore» mes tyre . Kalamaj që grinden mes veti se kush e ka më të madh, ndërsa i shkërdhen bota mbarë.

Nënshkrova letrën publike VV-së si simpatizant i lëvizjes, me shpresë se debati kthehet nga mediat sociale aty ku e ka vendin, në forumet e demokracisë së brendshme. Unë për vete e vështroj këtë histori pa nota sentimentale, si kacafytje mes dy gjelash në një kotec.

Albin Kurti dhe VV kanë përdorur Dardan Molliqajn për të ndërtuar një strukturë sigurie, pse VV janë të kërcënuar seriozisht nga dhuna e paligjshme e pushtetarëve. Mirëpo kjo nuk vie pa një fakturë, Dardan Molliqaj është njeri me ambicie.

Në një shoqëri normale ambiciet nuk janë problem po motor i zhvillimit, ka forma e forume që i menaxhojnë, gjendet një koncenzus tek i cili njerëzit vinë me debat të brendshëm transparent. Por në një shoqëri patriarkale e snore, ku fytyra e prestigji bllokojnë gjithçka, duelet duken ja kështu. Dua të theksoj pra, se unë nuk e shoh këtë duel si ideologjik.

E shoh si duel të ideologjizuar, me një inerci qëndrimesh që rrokullisen tatëpjetë pa ndonjë reektim parimor. Majat e strategjisë dhe majtizmit nacional ishin të okupuara paraprakisht nga Albin Kurti. Natyrisht që kacagjeli tjetër do të thirrej në antipolin tjetër, në eksibilitet ideologjik, e në fushat e politikës së përditshme. Kjo ishte, si të thuash, e vetmja alternativë qe kish në dispozicion.

Jam thellësisht i bindur se po të ishte anasjelltas, pra po të kish zënë Albin Kurti këto pozita të dyta, Dardan Molliqaj do t’i katrrithej strategjisë së majtizmit nacional. Ndoshta tingëlloj cinik, por kështu i kam njohur burrat shqiptarë dhe «debatet parimore» mes tyre. Kalamaj që grinden mes veti se kush e ka më të madh, ndërsa i shkërdhen bota mbarë.

Nejse, kështu si u rrokullisën zaret, unë prapë jam më afër qëndrimeve të Albin Kurtit. Jam rritur në Suedi, ndaj kam eksperienca që më bëjnë ta çmojë solidaritetin klasor që ofron një shoqëri socialdemokratike. Poashtu, nga perspektiva ime mërgimtare, më duket absurd që shqiptarët, ky s i vocërr ballkanik që nuk mbush dot as një lagje në qytetet e mëdha të botës, të atomizohen edhe më pse ashtu duan fqinjët paranojakë.

Si njeri racional e di vlerën e një tregu të madh unik, e si europian e njoh vlerën e integrimeve. Është absurd që shqiptarët të kërkojnë integrim me, ta zëmë, grekët, spanjollët e portugezët, e jo me tjerë shqiptarë.

Vazhdoj të shpresoj se VV si lëvizje do të ndjekë këtë vijë, thjesht pse ajo më duket rruga më e vyeshme për sin tim të vocërr. Dhe është fakt se largime nga partitë ndodhin edhe në Europë, për arsye mospajtimesh parimore por edhe pas kacafytjesh të gjelave.

Se të tilla ka të tilla kudo, ndonëse gjetkë ndoshta ndodhin me ca më shumë hire e stil. Veçse fshati që shihet udhërrëfyes nuk do: duket qartë se VV ka shumë detyra shtëpie për të bërë sa i përket ankorimit të vijës politike përmes demokracisë së brendshme. Nëse Albin Kurti ka të drejtë në vizionin e vet, nuk domethënë se është adekuat sa i përket stilit të udhëheqjes. Kritikat që i janë adresuar në atë pikë janë serioze dhe mbeten në tavolinë, edhe nëse ata që i kanë vënë aty largohen.

Largimi i krerëve tjerë e privon Albinin nga korrektivë të afërt të cilëve mund t’u besojë. Dhe kur mbetet vetëm njeriu atje lart në maje, mund të ketë ekzistencë goxha të ftohtë dhe të izoluar.

Adhurimi nuk është njësoj si miqësia, e rishtari fanatik nuk i zë dot vendin shokut të vjetër e të besueshëm me të cilin ndan një histori të përbashkët, e i cili ta thotë copë në sy por të mbështet para tjerëve. Poashtu, them se rrita e shpejtë e VV mundet që përbën një sdë në vetvete.

E di se shumëkush është lodhur nga mungesa e vizionit, e nga abuzimet e pushtetarëve. Kur i bie njeriut terri syve, çdo çmim për ndryshim duket i pranueshëm. Por qëllimi nuk arsyeton kurrë mjetet, çdo çmim për ndryshim nuk është kurrë i pranueshëm.

Kosova ka nevojë për një alterantivë, por kjo duhet të jetë stabile dhe e qëndrueshme. Në të ardhmen e largët, mundet që gjindja të lexojnë në etët e historisë se VV ishte një mjeshtër që pati ambicie të madhe po nuk arriti dot t’ia qesë pikën strehës së re të shqiptarëve: shoqërisë së bashkuar të mirëqenies, progresit, e barazisë sociale dhe gjinore.

Historia jonë është plot mjeshtra të tillë. Por unë uroj ndryshe. Në ekonomi ekziston një term, «banjot e çelikut», që përshkruan govatat e llavës së aktë ku kalitet çeliku më i fortë. Ky term përdoret shpesh si metaforë për sprova që kalisin njerëzit.

Shpresoj se në libra të historisë të shkruajë që kjo dramë e padenjë qërimhesapesh publike e cila hapi vitin 2018 u kthye në banjo çeliku, një sprovë që kaliti vegla më të forta e më stabile për mjeshtrin qëllimmirë. Thjesht pse dua që brezi ynë të bëhet ai mjeshtri që përmbush detyrën e vet, e jo t’ua lë barrë fëmijëve të lexojnë për dështime nëpër libra historie.

Të tjera